δε σου αξιζει τιποτα απ αυτα που σου χει δωσει..

νομιζω οτι βρηκα το μερος που μπορω να στο πω και να μην το μετανιωσω μετα..γιατι πολυ απλα δε θα με ενδιαφερει το πως θα εισαι..

fuck off


Υσ. ελπιζω ν απαλλαγω συντομα απο σενα

This photo of Hallstatt is courtesy of TripAdvisor

Buogiorno pringipessa

πως να συμβιβαστει η αγαπη με το θανατο?

σαν τη φλογα που σβηνει κι αφηνει σταχτη οταν δεν της δινεις οξυγονο..
σαν τον ερωτα που σβηνει, χωρις να προλαβει να γεννησει κατι, οταν δεν του δινεις αγαπη..

πως να δεχτει κανεις το παρον ξαφνικα να γινεται παρελθον?
ποσο ανημποροι μπροστα στο τελος? αλλα οχι εσυ..εσυ μενεις εκει..προσπαθεις να συνοψισεις το παρελθον σε λιγες μονο στιγμες..τοσο λιγο σου δινουν οι αδικοι ουρανοι..γιατι οι μερες που ναι τελευταιες δεν εχουν 24 ωρες, αλλα δυο λεπτα..μα εσυ τα καταφερνεις κι ας σου ρχονται σαν χειμαρρος οι αναμνησεις..στο ενα λεπτο κοιτας τα ματια της..εκει..μετα απο τοσα χρονια τα καταφερνεις..μεσα βαθια στα ματια της βλεπεις την ψυχη της..ειναι εκει..σε χρειαζεται μεσα της..οχι διπλα της..εισαι διπλα της και νιωθει οτι απομακρυνεσαι..μεσα της..ναι αυτο ειναι..μεσα της..μα πως? δε φοβασαι τι θα βρεις εκει..οχι αυτο δε σε φοβιζει..αυτο το ερωτευτηκες, αυτο το αγαπησες, αυτο το παντρευτηκες..πως να σε φοβησει..αλλα πως να φτασεις εκει?..απεγνωσμενος, ψαχνεις τροπο..δε μπορει θα υπαρχει δρομος..και στενο μονοπατι διπλα σε γκρεμο συ θα το περναγες αν ηταν να βρεθεις εκει..αλλα δε βρισκεις τιποτα.. πως να δεχτεις οτι δεν υπαρχει τροπος? σε βλεπω λυγιζεις κι ας "υποκρινεσαι" μπροστα σε τριτους (ολοι εμεις τριτοι ειμαστε)..ισως τελικα το θεατρο να σ αρεσει πολυ και να ανεβαζεις παρασταση εκει μεσα..πως λυγιζεις? παντα υπαρχει ελπιδα..δεν ειναι ετσι μου λες..δεν το δεχομαι αυτο σου απανταω..παντα υπαρχει ελπιδα, μονο που δεν υπαρχει παντα λυση..ισως..απελπισμενος και απογοητευμενος σταματας να ψαχνεις..περιπλανιεσαι στις αναμνησεις και αισθανεσαι οτι οταν γυρισεις στο σπιτι χωρις εκεινη θα χουν σβησει..φερεσαι λιγο ασυνηθιστα και δειχνει το μυαλο να εχει υποταχθει στα συναισθηματα..σ αγαπω..της λες..και γω..σου απαντα μ οση φωνη της εχει απομεινει..και τοτε συνειδητοποιεις οτι εισαι εκει..στα βαθη των ματιων της..κει που εζησε η ψυχη της..μα δεν υπαρχει ζωη εδω πλεον..τα δυο λεπτα περασαν και κεινη εσβησε..εβαλε πολλη δυναμη στο και γω για να βεβαιωθει οτι την ακουσες και δεν της απεμεινε αλλη για να ζησει..



και τωρα πως σ αφησε ο κοσμος ολος μονο?
τοσοι διπλα σου μα κεινη δεν ειναι μεσα σου..
δε σε κοιτα στα ματια..
η μελωδια τελειωσε κι η αυλαια επεσε..


ολα οδηγουν σε μια ερωτηση

πως να μεινω εγω χωρις εσενα?




κρατησα μονο το πως να βαλω στις ερωτησεις μου..τα γιατι τα αφησα να τα φωναξεις ολα εσυ..

Yσ. κατι θλιβερο συνεβη και θα θελα να καταθεσω σε αυτο το κομματι του βιντεο.. τιποτα απ οτι γραφω εδω δεν ειναι αληθινο..θυμηθειτε τα παραμυθια ειναι πιο αληθινα απ αυτα που γραφω δω μεσα εγω..
..ή ετσι νομιζω

Η πρωτη αρχη

δεν πιστευω σ αυτο που λενε το τελευταιο αντιο..ουτε κι οταν το λενε σε ανθρωπους που "φυγαν"..δεν πιστευω στο τελος πιστευω στην αρχη και στη συνεχεια..ετσι διαλεγω να αντλω αυτο που λενε εμπνευση απο την πρωτη αρχη κι οχι απ το τελευταιο τελος..

απο δω πλεον δε θελω να μοιραστω τιποτα, γιατι τωρα βλεπω την ουσια της ζωης, ακουω την "χορδη" να "παλλεται" μεσα στο "πιανο"..

κοιταζα παλιες αναρτησεις εδω και τωρα που ολες αυτες οι εικονες σβησαν μεσα μου μου φαινονται σχεδον ολα αυτα εδω μεσα πολυ μελα..αλλα δεν προκειται να τα σβησω, ουτε να διαγραψω το blog..απλα θα θελα να προσθεσω ακομη ενα σχολιο..


(το τραγουδι δε θα μπορουσε να ναι πιο ταιριαστο)


κι ας μην εμεινε κανεις να ακουει τις μελωδιες μου...

Θα κλεισω σημερα τον κυκλο που ανοιξα πριν περιπου 2 χρονια ανεβαζοντας εδω την τελευταια αναρτηση..

θα κλεισω με μια καταρα και δυο ευχες..

ευχομαι να μην ξεχασω την πρωτη μου αρχη..

ευχομαι να μην ξεχασω οσα σκεφτομουν,πιστευα,ονειρευομουν οσο εγραφα αυτα που εγραφα εδω..

και τα τελευταια λογια που διαλεξα να μοιραστω εδω θα ναι αυτα:

ελπιζω μια μερα να δεις με τα ανθρωπινα ματια, αν τα βρεις ποτε, τη δυστυχια που προσεφερες μια ζωη και τη ψευτια που πουλησες και πουλας.. αυτο που φοβομουν μια ζωη ανακαλυψα οτι τελικα συνεβη και γω πρεπει να το κουβαλησω μεσα μου..ελπιζω να βρω συντομα τροπους να βγαλω την οργη..περασα απ το σταδιο της αρνησης πολυ γρηορα στην οργη, μα φοβαμαι πως εχω φτασει στη συναλλαγη και διαπραγματευομαι..τελικα ισως να μαι απανθρωπα αναισθητος.. το πιανο δεν αντεχει πολλα ..προσπαθω να το κρατησω μακρια σου..μα δεν ελπιζω να γυρισει ο χρονος πισω πριν μαθω αυτο που με πληγωσε και ταυτοχρονα με αλλαξε..
θα θελα να ξερα αν ντρεπεσαι για αυτο που εκανες και κανεις..νομιζεις δεν το ξερω? μα πως ειναι δυνατο να μην το ξερω..ακομα και το μαξιλαρι που θα νιωσει το δακρυ σε λιγο το καταλαβε.. αλλα να μου πεις αυτο μπορει να χει μεγαλυτερη ψυχη απο σενα..
αλλα ποσο μικρος κι ανοητος μπορει να ειμαι που μετα απο αυτο που εκανες τα λογια με δυσκολια τα γραφω τωρα μην και γραψω κατι παρατραβηγμενο..μα περα απ το γκρεμο που μ εριξες δεν υπαρχει γκρεμος για να σε ριξω..

Υσ. αυτη η αναρτηση δεν ηταν για σενα και τωρα ευχομαι να μην ειχα γραψει ποτε και τιποτε για σενα εδω..θα ταν πολυ καλυτερα τα πραγματα μεταξυ μας υποθετω..κι ας μη μαθετε σε ποια αναφερομαι..


Χρονια μου καλα κι ευτυχισμενα..να κανω αυτο που γουσταρω..α και να δωσω καποτε στο μικρο πιανιστα το μεγαλο του πιανο..
δεν πιστευω στα τελευταια αντιο.. καθε τελος ειναι και μια αρχη..και ισως αυτη η τελευταια προταση να ειναι και η καθαρση..καθε ερωτας τελειωνει μονο απο εναν αλλο ερωτα..
αλλα καθε ερωτας θα ναι και ενας αγωνας που ο εαυτος σου θα σε καλει να θυσιαστεις για να κερδισεις..ποσα μπορεις να θυσιασεις?..αν θες την απαντηση μου..

δωσε την ψυχη σου στον ερωτα, μια μερα μπορει να δεις την ψυχη σου σ εναν αλλο ανθρωπο..
ζησε για καποιον αλλον..
κι αν ζει κι αυτος για σενα τοτε νομιζω θα βρεις αυτο που σ ολη τη ζωη ψαχνεις απεγνωσμενα..
την ευτυχια..

για εκεινη που αυτο το τραγουδι μου θυμισε πως την ερωτευτηκα..

καποτε...καπου....

οποτε κι αν ειναι... οπουδηποτε...


καποτε... καπου..

Μετα απο καιρό πισω εδω..
σε μερη ξεχασμενα, σε τόπους εσωτερικους
σε κυματα σκληρά, σε δεντρα ψηλά


καιρο εχω να περασω απο δω..
οι λεξεις το μαρτυρουν
εξεγερθηκαν και τωρα μπαινει η καθε μια οπου θελει..
καθε νοημα και συντακτικο ορθο χαθηκαν..

μα στο ειχα πει..
με κανεις να σκεφτομαι πραγματα που μ αρεσουν
με ωθεις σε ταξιδια που το μυαλο μου απεγνωσμενα πλεον αναζητει
ή ξεχασα να στο πω αυτο?

μα το παιχνιδι δε χαθηκε..
η επανασταση θα καταπνιχθει μολις σε δω
ελπιζω να αισθανθω τη μορφη σου συντομα..


Υσ1. μου χει λειψει και η σκεψη ότι καποιος διαβαζει τι γραφω

Υσ2. πλεον φοιτητης Ιατρικης Αθηνας μέσω μετεγγραφης απο Θεσ/νικη